A Poem made by my love for me

Sa Gitna ng madilim kong mundo,
Ikaw ang pumuno at nagbigay kulay nito.
Sa bawat hakbang na aking tinatahak,
Tanging ikaw ang nasa isip at iyon at tiyak.

Gumugol man ako ng habang buhay na ikaw ay makasama,
Di ako magiimbot na ikay maging asawa
Sa kalungkutan ko sa tuwi tuwina,
Inaangat mo ko kayat akoy laging nahahalina.

Sa mga di pagkakaintindihan ako sanay patawadin,
Mahal kita at ako sa ay unawain .
Bagamat pag minsan akoy parang patutunguhan.
Gagawin ko ang lahat ng makakaya ko at di ka susukuan.

Kahit na minsan akoy nagiinarte,
Sanay wag seryosohin sapagkat sa akin ikaw ay parte.
Ng pinakamalaking plano ko sa aking buhay,
Na mamuhay ng masaya kasama ka na puno na walang lumbay.

Walang babae ang makakapantay. sa angkin mong ganda,
Kahit pa tayo ay umabot sa ating pagtanda.
Mahal kita at hindi na iyon mababago.
Papakasalan kita at iyon ay aking pangako

Pagpaptawad

Spoken Poetry

Alli:
Pinilit kong iwasan
Pinilit kong pigilan
Ngunit hindi maalis sa aking Isipan
Ang mga salita na sa akin ay iniwan
Ng mga taong humusga sa aking kayarian

Iea:
Titignan ka nila mula ulo hanggang paa
At huhusgahan ang pagkataong meron ka
Sabay irap ng kanilang mga mata
Ng dahil lang hindi ka nakapasa sa pamantayan na meron sila
Gusto mong sumigaw ng TAMA NA! AYOKO NA!

Alli:
TAMA NA! AYOKO NA!
TAMA NA! AYOKO NA!
Ngunit hindi sila tumitigil sa pang aalipusta
Ni hindi nila inisip ang damdamin ng taong naaapakan nila

Iea:
Ni hindi nila inisip una nasasaktan ka na
Nasasaktan ka na

Alli:
Sinasaktan … ka na pala nila
Ni hindi man lang nila naisip ang mga luha mo sa gabing marikit
Ni hindi man lang nila naisip ang mga pag-iyak mong pilit mong kinikimkim
Ni hindi man lang nila naisip ang sakit
Na gusto mong iwaglit

Iea:
Iwaglit ang poot at galit
Na nananalaytay sa’yong mga litid
Iwaglit ang mga salitang sayong mga bibig ay kumakapit
Iwaglit ang lahat ng damdamin na nagdudulot sa’yo ng hiyahis

Alli:
Dahil kahit gaano man kasakit
Nagawa mo pa ding itago
Ang lahat sa mga ngiti mong kaakit-akit
Nagawa mo pa ding ngumiti
Kahit sa kabila ng kanila mga panlalait
Nagawa mo pa ding ngumiti kahit puro pangit na salita ang namumutawi sa kanilang mga bibig
Nagawa mo pa ding ngumiti kahit sa puso mo ay puno ka na ng poot at galit

Iea:
Poot hinanakit galit
-Both-
Poot hinanakit galit
Iea:
Poot hinanakit galit
Kaya’t nang simulang malungkot ang kalangitan
Umiyak ito ng umiyak ng walang kahit anong bakas ng pagtahan

Alli:
Umiiyak dahil patuloy pang umiikot sa iisang sulok ang lahat
Umiiyak at patuloy na umiikot na parang walang katapusan ang lahat
Sa kanila ang saya sayo ang lungkot
Saya … lungkot

Iea:
Hagakhak …pag iyak
Umiyak lang sya ng umiyak
Patuloy nyang nilakbay ang gubat ng hinanakit at poot
Patuloy nyang sinuong ang himpapawid
Upang alisin ang sapot na sa kaniyang puso ay bumalot

Bumalot… Binalot at patuloy na dinudurog
(2x)

Alli:
Ngunit patuloy syang umasa
Umasa sya …Umasa sya
Ngunit hindi pala ganon kadali ang lahat
Na makakalimutan mo ang lahat sa iisang iglap
Ngunit patuloy syang umasa

Iea:
Umasa sya na may tamang panahon para sa lahat

Alli:
May tamang panahon para maghilom ang lahat ng sugat
May tamang panahon upang mapaltan ang lungkot ng galak

-Both-
-“Na balang araw makikita nya sa kaniyang puso ang salitang… PAGPAPATAWAD”-

In the darkness of Depression

Within this pitch black darkness around me,
I vaguely see an image that is so faint that I want to flee.
Inspite of being afraid I walk towards to it to eavesdrop,
On it’s quite husky and faint voice I hear.

“Help, please help.”that’s what it told me,
Reaching out her arms as it approach me.
Trembling in fear , I fled away with shock,
As I saw through it’s image my heart is straight up strucked.

That image. No, that person is not what I’m thinking of who might she be.
I closed my eyes and realized “Who am I kidding! , It’s me”.
“It’s me”, alongside with my tears flowing right beaneath my cheeks,
I was stuck between my toxicity and now it reeks.

This void that hid this anxiety, madness, DEPRESSION deep within my body,
It’s rotting me inside but I still look outside happily.
This excruciating pain that I felt almost my whole life.
It is like being stabbed continuously with a rusty knife.

My life before which is peaceful and pure,
Has been tainted with a virus that has not cure.
Drowning in a sea full of my ego .
Facing my end like there’s no where to go.

In this life that has no option for a thing called redo,
Were my status is everything I can enjoy are overdue.

As I slowly crumble deep within,
My face uncontrollably expressed with grin.
“Why I’ve been suffering all my life?”,
“I should be in a family were there is husband and wife.”

“I should be in a time that I could enjoy being young,”
“Were there will be my friends with me to hang.”
“I should be in the sky reaching my dreams.”,
“Like a princess in one of those films.”

But no, this I was led to,
A life that brings everything but pain and don’t even get a clue.
Bullied, Alone, Oppressed,
Deprived, Destroyed, Depressed.

From the depths of my despair,
Were I thought my life wouldn’t be repaired.
On this void I am in ,
A speck of light shines right within.

“You fought hard.” Said by its voice which is soft and mild,
Then it whispered to my ear,” It will be over my child”.
My cold hands are warmer than they ever had,
We’ll now I’m on the right path, thanks to God.